Don't judge me

Het zonnetje schijnt naar binnen, lui lig ik nog op het matras in de woonkamer. Het is nog veel te vroeg, maar ik voel dat er naar me gekeken wordt. Ik draai me om en kijk in een paar stralende ogen. Daar wil ik wel voor wakker worden! Hij doet zijn armen open en ik kruip graag tegen hem aan. Na een paar minuutjes kijkt hij me aan: “Koffie?” Ik knik, geef hem een kus op zijn wang en laat hem naar de keuken gaan.

Terwijl hij zich bezig houdt met koffie en het ontbijt, probeer ik te bedenken wat we die dag kunnen gaan doen. Mijn hoofd is nog wat leeg na het uitprobeersel met de cane de avond van te voren. Als hij terug komt, heb ik dus nog steeds niks bedacht. We ontbijten samen en kletsen wat tot ik besluit even te gaan douchen. Wie weet dat ik dan iets leuks kan bedenken. Helaas, mijn hoofd vult zich met nog meer leegte. Er is i.i.g. rust in mij, dat is ook wel weer fijn!

Even lekker naar buiten is sowieso goed, vitamine D op doen! Het is heerlijk weer, dus we besluiten te gaan wandelen. We lopen door het centrum, op zoek naar een boekenwinkel. Hand in hand lopen we door de straten, hij spreekt me toe over het pak slaag wat er zeker nog gaat volgen. Met een grote grijns kijkt hij me aan, twinkeling in zijn ogen. Wat een lol kan die man hebben. Meerdere malen vertelt hij me dat ik precies hetgeen kan verwachten, wat ik dagen eerder m. heb aangedaan. Vol ongeloof kijk ik hem aan, hell no! Gaat niet gebeuren, vandaag niet, morgen niet, nooit niet! Er komt een discussie op gang, nou ja.. discussie.. Ik haal alles uit de kast om er onderuit te komen. Hij luistert en knikt, maar het is duidelijk dat ik niks in te brengen heb. Ik geef hem een flinke knal tegen zijn schouder, “lach niet zo!” Dat resulteert natuurlijk in een nog veel grotere (en gemenere) lach.

We hebben eindelijk de boekenwinkel gevonden die hij zocht. Ik laat hem zoeken, heb ik even rust! Ondertussen app ik met m. Ik vertel haar wat hij allemaal in gedachten heeft. Haar reactie laat zien dat ze inwendig in een deuk ligt. Ik hoor haar denken: “Karmaaaaa!”

Helaas is het juiste boek niet aanwezig in deze winkel, dus op naar de volgende. Een paar straten verder zijn we er al. In de winkel voel ik me wat slapper worden, het ontbijt was erg lekker, maar zo licht verteerbaar. Mijn lichaam gaf nu duidelijk aan dat het meer nodig had. Ik kijk wat in boeken, houd hem ondertussen in de gaten, voor het geval ik me echt niet lekker ga voelen. Hij koopt wat boeken, kijkt me aan, pakt me bij de hand en neemt me mee naar buiten. “Gaat niet zo lekker, he?” Ik schud mijn hoofd en beaam dat ik misschien wel iets moet eten.

De manier hoe hij tegen me praat, laat me krimpen. Hij heeft gelijk, ik moet eerder aangeven als ik me niet lekker voel. Ik voel me als een klein meisje dat weet dat ze straf gaat krijgen. Hij neemt me mee naar een restaurantje in de buurt. Hij besteld wat, ik protesteer dat het teveel is. “Liever te veel, dan te weinig” is zijn antwoord. Zijn uitstraling op dat moment zorgt ervoor dat ik me steeds kleiner en kleiner ga voelen. De blik in zijn ogen vertelt zoveel. Bezorgdheid en liefde overheersen. Ik voel me geliefd als hij zo doet, als hij voor me zorgt. Ons eten wordt gebracht en het enige wat ik kan denken is: “Dat ga ik nooit opkrijgen”. Hij denkt daar duidelijk heel anders over, eten zal ik!

Hij pusht me om door te eten, maar niet op een vervelende manier. Als ik echt bijna vol zit, snijdt hij het laatste in stukjes. Hij eet de helft op, de rest moet ik op eten. Ik zit bomvol, maar stiekem voelt het wel erg fijn dat hij dit doet. Mij in de gaten houdt en mij gewoon laat doen wat goed voor me is.

Eenmaal weer buiten wil ik het liefst bij hem wegkruipen, dit kleine gevoel is ‘nieuw’ voor me. Lang geleden wel gevoeld, maar jaren lang weggestopt. Ineens is dat gevoel er weer en het is verwarrend! Hij besluit dat het beter is om de bus terug te pakken, het is best een eind terug wandelen. Ik protesteer kort, maar weet ook wel dat het beter is. Moet mijn lichaam ook niet te veel uitdagen natuurlijk. Weer thuis, doe ik wat gemakkelijker zittende kleding aan. Hij had onderweg al een paar keer gevraagd wat er met me aan de hand was, ik was afwezig. Als ik me klein voel, ben ik niet zo’n prater. Dan kijk ik wat in het rond, ik observeer en geef korte antwoorden. Hij dacht dat ik me druk maakte om het pak slaag dat ging komen, maar nee ik voel me gewoon heel erg klein. Ik leg kort uit wat er is en duik met mijn knuffel op de bank.

Hij begrijpt me gelukkig, geeft me een dikke knuffel en laat me gewoon even klein zijn. Het voelt fijn, maar tegelijk ook zo stom. Ik ben een volwassen vrouw, kan heus wel voor mezelf zorgen, heb ik niemand anders voor nodig! Daarom ging het de laatste zo geweldig goed met me, viel ik bijna flauw op mijn werk... omdat ik zo goed voor mezelf kan zorgen! Maar toch... ik hoor sterk te zijn, niet klein! Een tweestrijd speelt zich af in mij, niet zo goed wetende wat ik hier mee aan moet. Ik voel me kwetsbaar, zoek bescherming in mijn knuffel. Gelukkig heb ik een hele lieve knuffel, die zorgt veel veel veiligheid en geborgenheid. Leuk contrast... een sterke vrouw die veiligheid zoekt bij haar knuffel... Juist ja...

Het gevoel blijft die middag en avond wat hangen, met vlagen voel ik me minder klein. Hij besluit dat het tijd wordt voor de straf die nog open staat. Met mijn knuffel stevig in mijn armen sta ik in de hoek. Hij praat tegen me, ik voel me nog kleiner worden dan ik de hele middag al was. Hij wil horen waarom ik daar sta, wat er met me gaat gebeuren. Antwoord geven lukt me niet, ik kan alleen met mijn hoofd knikken of schudden. Aangezien ik niet wil antwoorden en tegendraads ben volgens hem, trekt hij me over zijn knie. Hij slaat hard en blijft maar herhalen dat als ik het zo wil, ik het ook zo kan krijgen. Hij wil antwoord, ik kan het niet geven. Loze woorden komen uit mij, een gevoel van onmacht overmeesterd mij. Zijn woorden en slagen komt zo gigantisch hard binnen, ik kan niet meer, ik wil niet meer. De tranen lopen over mijn wangen, ik raak in paniek. Ik wil wel antwoorden, maar ik krijg er niks uit. Uiteindelijk gooi ik er iets uit als ‘stop alsjeblieft’. Hij stopt direct en ik laat me van zijn schoot zakken en kruip tegen hem aan. De huilbui die er op dat moment kwam, is onbeschrijflijk. Alle stress van afgelopen weken komt er in 1x uit. De tranen blijven maar komen, hij wrijft lief over mijn rug en door mijn haren.

Hoe lang ik daar zo gezeten heb, weet ik niet. Het duurde lang voor mijn gevoel. Er komt een gevoel van rust voor terug. Diep van binnen wil ik dat hij door gaat. De slagen die hij beloofde, wil ik in ontvangst nemen. Ik wil dit af kunnen sluiten. 25 slagen met de paddle volgen.. het doet pijn, maar ik kan het aan. Een andere mindset. Het is voorbij, ik ga weer naar de woonkamer, mijn knuffel weer stevig vasthoudend. Hij neemt me in zijn armen, hij praat heel zachtjes tegen me en ik voel de tranen weer opkomen. Wat is dat toch vandaag, mental breakdown?? Ik laat het over me heen komen, hij houdt me stevig vast.

Hij zet wat muziek op, ik hoor het nummer “Issues”. “But you don't judge me’ ‘Yeah, I got issues. And one of them is how bad I need you’

Die tekst raakte me zo diep op dat moment, wat resulteerde in de volgende huilbui. Dat was precies wat ik voelde... Dat kleine meisje in mij is te lang weggestopt. Ik kan niet altijd groot zijn, soms heb ik hulp nodig. Iemand die mij in de gaten houdt, mij helpt bij hetgeen ik zelf even niet goed kan. Hij veroordeeld mij er niet om, het is wie ik ben. In mijn volwassendheid, maar ook in mijn klein zijn.

Het is goed dat dit er nu uit kwam. We praten er verder over, nadat ik weer bijgekomen ben. Dit is ook een onderdeel van mij. Ik leg hem uit dat ik niet kan praten als ik me zo ontzettend klein voel, ik het echt niet deed om hem te provoceren. Ik neem hem niks kwalijk, dat hij het zag als opstandigheid. Dit was nieuw voor ons beide, het zal misschien nog wel vaker gebeuren, misschien ook niet. Maar nu is het voor de toekomst iig duidelijk, dat dit kan gebeuren.

Het voelt zo fijn om dit met hem te kunnen hebben delen, 100% mezelf kunnen zijn. Mezelf helemaal kunnen geven, niks hoeven te verstoppen. Kunnen praten over wat er gebeurd, waar ik mee zit. Ook deze schrijfsels helpen me om steeds meer inzicht in mezelf te krijgen, in wat ik fijn vind en wat ik nodig heb.

De cane

Velen hebben een gezonde angst voor de cane, de letterlijke stok achter de deur. Niet persé letterlijk achter de deur natuurlijk, de cane kan overal bewaard worden. Doordat het zo'n klein stokje is, past het waarschijnlijk bij iedereen wel in de kast. Lekker onopvallend, zo te pakken wanneer het nodig is. Natuurlijk is dat zo met bijna al het slag materiaal, bijna alles komt hard aan. De cane.. tja... daar is bijna geen enkele spankee echt fan van.

Zo ben ik ook... bang voor de cane. Niet eens een gezonde angst, doodsbang eigenlijk. In de verkeerde handen kan dat 'onding' echt vreselijke schade aanrichten. Helaas is mij dat overkomen en alleen het idee dat iemand een idee op mij zou gaan gebruiken, zorgde ervoor dat ik die persoon uit de weg ging. Niemand, maar dan ook niemand komt in de buurt van mij met een cane in zijn hand.

Althans... dat dacht ik...

Soms kom je mensen tegen... mensen waarmee je meteen een klik hebt, een vertrouwensband die zo sterk voelt. Zo iemand liep ik dus ook tegen het lijf. Het was niet eens zo zeer dat hij graag met de cane wilde slaan. Ik was het zelf die met dat idee kwam.. moment van totale verstandsverbijstering?
Niemand mocht mij slaan, maar hij... ik wilde graag met hem die angst onder controle zien te krijgen. Een gezonde angst mag er van mij blijven bestaan, maar ik wil niet meer weg rennen uit pure angst.

Meerdere keren hebben wij samen besproken wat de beste opties zijn, hoe het aan te pakken. Bij echte 'kenners' van de cane heb ik advies ingewonnen. Welke is nu eigenlijk het beste om mee te beginnen. Zoveel mensen, zoveel wensen.. daar werd ik dus helemaal niks wijzer van! Uiteindelijk besloten om een heel setje te kopen. 6mm, 8mm en 10mm. Zo kon ik zelf gaan uitvinden wat wel en wat niet aangenaam is. Nou ja... aangenaam zal het niet zijn... maar je snapt vast wat ik bedoel!

De canes kwamen binnen, D-day naderde... De zenuwen gierde door mijn lichaam, het idee dat ik die avond weer een cane zou voelen. De reis naar hem toe werd ik steeds weer herinnerd wat er ging gebeuren. De canes (netjes in een plastic tas gerold) staken een halve meter uit mijn rugzak, niet goed nagedacht dus over hoe je dat soort dingen moet vervoeren!

Na een gezellige dag samen was het dan zover... de avond naderde, hij was lief. Vroeg of ik er klaar voor was. Nou eigenlijk niet, eerst maar gewoon op mijn broek.. dat zou fijner zijn. Hij trapte er niet in. Als ik het wilde, moest het ook echt gebeuren.
Ik merkte dat ik het eigenlijk helemaal niet zo'n eng gezicht vond. Hij met een cane in zijn handen, het voelde.. vertrouwd. Ik vertrouw hem, hij zal mij niks doen wat ik niet wil. Dat vertrouwen haalde de angst weg. De pijn van de verschillende soorten canes zal ik nog steeds geen fan van worden. Er zitten wel grote verschillen in, de een beter vol te houden dan de ander.
Hij heeft mij weer zachtjes kennis laten maken met hoe een cane kan voelen. Zachte tikjes, maar ook voor het 'echie'. 10x zwiepte de dunste en 6x de dikste cane hard tegen mijn billen. De streepjes werden zichtbaar.. stiekem ben ik er nu heel trots op.

Die streepjes staan voor het vertrouwen dat ik in hem had op het moment dat ik dacht het niet aan te kunnen. Angst is iets naars, herinneringen kunnen gekke dingen met je hoofd doen. Angst voor de angst. Nu heb ik het idee dat ik weer meer aan kan, zolang ik dit met de juiste persoon kan delen. Vertrouwen doet zoveel, vertrouwen in de ander, vertrouwen in mijzelf. Angsten overwinnen geeft een superfijn gevoel. Stapje voor stapje ga ik er wel komen!

Enjoy 3

Haar ogen flitsen alle kanten op, ze kijkt mij kort aan en dan toch weer naar beneden. Ze weet zichzelf geen houding te geven. Gaat ze de waarheid vertellen of een smoes verzinnen om niet dat cadeautje te hoeven geven? Ik zie de twijfel in haar ogen, haar hele houding verraadt de tweestrijd. Weken geleden had ze al verteld dat ze aan een leuke paddle kon komen, ze zag het maar al te graag gebeuren dat ik ermee van langs zou krijgen.
Om het spelletje mee te spelen heb ik natuurlijk een paddle bij haar besteld en gevraagd deze vandaag mee te brengen. Als ze enigszins na had gedacht, had ze zelf ook wel kunnen bedenken dat deze op haar gebruikt zal gaan worden.

Ze kijkt me smekend aan. “Zal ik je tas dan zelf maar even halen?” Een klein voorzichtig knikje van haar kant, ze heeft het echt moeilijk. Ik loop naar de plek waar onze tassen staan, vis die van haar eruit en loop terug naar de hoek waar ze zo lief staat te wachten.
Ik overhandig haar de tas en geef haar even de tijd om zelf de paddle eruit te halen. Haar gezicht spreekt boekdelen. De gedachte om er vandoor te gaan is groot bij haar, maar niet een hele slimme zet in deze toestand.

Ze rommelt wat in haar tas, doet net alsof ze het niet kan vinden. Zo moeilijk te vinden is het niet, want het is nogal een gevaarte. Ik kijk haar doordringend aan. “Gaat ‘t er vandaag nog van komen?” Met enige tegenzin haalt ze de paddle uit haar tas, legt de tas aan de kant en kijkt mij aan wat ze moet doen. Ik steek mijn hand uit en ze geeft mij de paddle. “Dankjewel”, zeg ik met een grijns.

Ik bestudeer de paddle goed, bekijk hoe dik deze is en laat deze een aantal keer op mijn hand neerkomen, even voelen hoe deze aankomt. “Die gaat zijn werk zeker doen!”
Mijn ogen gaan richting de kruk die naast haar staat, maar dan valt mijn oog op een mooi bankje. Perfect om overheen te buigen tijdens het volgende pak slaag. Ik knik naar het bankje, gedwee loopt ze erheen en neemt de juiste houding aan.
“Hoe vaak denk jij de afgelopen week opmerkingen gemaakt te hebben die eigenlijk niet door de beugel kunnen??” Ze denkt even na: “Eeuhm, een stuk of 100?” Ik grijns, ze is wel heel erg eerlijk. Dat is een goede eigenschap, maar in dit soort situaties niet altijd even handig.

Op mijn hurken ga ik voor haar zitten, pak haar kin vast, zodat ze mij aankijkt. “100 opmerkingen dus? Dat is wel erg veel he..! Is het nou echt zo moeilijk om je te gedragen als ik in de buurt ben? Laten we je mooie cadeautje dan ook maar eens goed inwijden en iedere opmerking van jou belonen met 1 slag van de paddle!”
Ze slikt even, slaat haar ogen neer en knikt naar me. “Sorry, wat zeg je?” Een diepe zucht komt uit haar en mompelt wat. Ik pak haar kin weer vast en kijk haar diep in de ogen. “100, lijkt mij wel fair ja.” “Mooi! Zet je maar schrap dan, gaan we dat eens doen.”

Achter haar staand, laat ik de paddle op haar billen rusten en haal dan onverwachts flink uit. Ze springt overeind van de pijn, ik duw haar met een grijns terug. “Dat was nummer 1, nog 99 te gaan. Bedenk maar bij iedere slag hoe slim het was om mij zo uit te dagen.”
De volgende 9 slagen haal ik net zo flink uit als bij de eerste, met veel moeite blijft ze liggen. Er beginnen paars/blauwe plekken te verschijnen op haar billen, dus ik besluit de volgende series iets zachter te geven. Ik wrijf over haar billen om te voelen of er niet al te harde plekken ontstaan.

Het is zo’n mooi plaatje, een dame voorover gebogen over een bankje, haar billen aanbiedend, wachtend op de volgende serie klappen. Ik tik zachtjes op haar billen, breng mijn arm naar achter en laat de paddle neerkomen op de overgang van bil naar benen. Een stuk zachter dan daarnet, maar wel met dezelfde impact. Ze heeft het zichtbaar moeilijk, haar handen stevig om het bankje geklemd. De kreten die ze slaat zijn een teken dat het binnenkomt. Na vandaag zal ze hopelijk iets beter na gaan denken voor ze de volgende grappensalvo uit brengt.
Slag na slag komt neer op haar geteisterde billen, verdeeld over haar gehele biloppervlak, geen plekje wordt overgeslagen.

Tijdens de slagen houd ik haar goed in de gaten, lees haar lichaamstaal. De kracht van mijn slagen neemt af naar mate ze het moeilijker krijgt. Ze heeft zichzelf voorgenomen zich niet te laten kennen, zal geen traan proberen te laten. Ik loop om haar heen en fluister in haar oor: “Je doet het prima! Nog 10 te gaan.. en deze ga je meetellen.”

Zoals de eerste tien, zullen ook de laatste tien harder dan de rest zijn. De eerste slag komt hard neer op haar billen, ze hapt naar adem en weet even niks uit te brengen. Ik leg mijn hand op haar onderrug en wacht rustig tot ze weer op adem is. “1”. Meteen haal ik uit voor de tweede slag, ze pakt de poten van het bankje steviger vast en bijt op haar lippen. “2”. De derde slag komt net iets lager neer, waardoor haar benen trappelend omhoog vliegen. “3”. Ze herpakt zichzelf en gaat weer in juiste positie liggen. Ik haal meteen weer vol uit en zie haar hele lichaam verkrampen. Met moeite gooit ze er een “4” uit.

De volgende 3 slagen komen precies in het midden neer. Haar adem stokt, ze veert iets omhoog bij iedere slag en herpakt zichzelf weer. Bij iedere volgende klap gaat het uitbrengen van het juiste getal moeizamer. Ik haal weer uit en laat deze op de onderkant van haar billen neerkomen. Ze zegt niks meer, dus ik tel voor haar verder: “Dat was nummer 8! Nog 2 te gaan.” Ze schudt haar hoofd, ze kan niet meer. De laatste 2 slagen laat ik snel achter elkaar op haar billen landen.

Ze ligt slap over het bankje heen. Ik fluister in haar oor dat het klaar is, help haar omhoog en neem haar mee naar de bank. Op het bankje trek ik haar tegen me aan en sla een dekentje om haar heen. Tijd om bij te komen. Met haar hoofd op mijn schoot ligt ze rustig op de bank. Ze kijkt me aan en fluistert half gapend: “Dankjewel.” Ik streel haar zachtjes over haar rug en zie met een glimlach toe dat ze in slaap valt.

Enjoy 2

Haar aarzeling om terug te komen, ontgaat mij niet, dus steek ik mijn hand uit. Ze pakt deze vast en overhandigt mij de paddle. Onzeker blijft ze staan, ik pak haar pols vast en trek haar weer over mijn schoot heen. Ik buig iets naar haar toe en fluister zachtjes in haar oor dat we nu pas echt gaan beginnen, de opwarming is voorbij. Deze paddle is een mooi klein model, past precies in mijn hand en is zeer geschikt om otk toe te dienen. Ik geef een harde tik en wacht op haar reactie. Ze veert iets omhoog en kijkt geschrokken om. Dit gaat wel zijn werk doen!

Bij iedere tik die ik uitdeel, laat ik met mijn woorden duidelijk weten dat ze de laatste weken meerdere keren te ver is gegaan. Al dat uitdagen, net op het randje proberen te blijven balanceren, wetende dat ze er toch regelmatig overheen ging. Niet kunnen stoppen, als een stuiterbal ging ze tekeer. Hoe vaak ik niet de grappen over die stomme Brabanders aan heb moeten horen.

De paddle laat mooie afdrukken achter op haar billen, een donkerrode gloed verspreidt zich over haar gehele zitvlak. Ze heeft het zichtbaar moeilijker, de klappen met de hand waren een voorzichtige opwarming. Kijken hoe ze reageert op mij, op de klappen, haar op een rustige manier leren lezen. Ook voor mij is dit spannend, de klik is er zeker, maar als zij besluit dat het genoeg is, kan en mag ik haar niet tegenhouden. Voor nu ligt ze nog rustig over mijn schoot, voor zover je het gedraai rustig kan noemen.

Ik geef haar de klappen in blokken van tien, zodat ze zich daar enigszins op kan focussen. Ik weet wat haar nog te wachten staat, zij gelukkig niet. Dan lag ze hier waarschijnlijk niet zo rustig. De adempauzes die ik haar geef, worden steeds korter en ik zet het laatste salvo klappen in. Twintig stuks in totaal. Ik buig me naar haar toe en zeg haar mee te tellen.
De eerste tien klappen weet ze in vlot tempo mee te tellen, daarna neemt ze te veel tijd hiervoor, dus ik blijf doorgaan tot ze weer verder telt. Ze denkt er gemakkelijk vanaf te komen door de klappen door te tellen die ze gemist heeft. Helaas, verkeerd geteld, dat doen we netjes opnieuw.

Diep van binnen heb ik wel wat medelijden met haar, ik maak het haar ook niet gemakkelijk. Aan de andere kant verdient ze het ook gewoon, dus beginnen we opnieuw, desnoods net zo vaak tot ze wel leert tellen. Ik buig me weer naar haar toe en vertel haar nu netjes alle twintig klappen te tellen. Ik voel haar spieren steeds meer samentrekken, ik hoor de machteloosheid in haar stem tijdens het tellen. Ik geef haar iets meer de tijd tussen de klappen. Netjes telt ze alle twintig klappen mee. Over mijn schoot laat ik haar even bijkomen en stuur haar dan weer de hoek in.

Het stil staan in de hoek is ook nog een dingetje voor haar, ik loop naar haar toe en geef haar een paar harde klappen net onder haar billen. Dat is een reden om niet stil te staan, anders niet!
Na een kleine tien minuten kom ik weer in haar gezichtsveld staan en fluister in haar oor: “Ik geloof dat jij nog een cadeautje voor mij in jouw tas had zitten…”

Enjoy

Eindelijk is het dan zover, de zondag van de meet is aangebroken. Een gezellig samenzijn met gelijkgestemden, maar in ieder geval voor een bepaald iemand zal het gaan eindigen met gloeiende billen. Al een aantal weken daagt ze mij uit, we triggeren elkaar blijkbaar. Uitdagen is natuurlijk toegestaan, zolang ze de consequenties ervan ook zal dragen.

De reis in de trein verloopt voorspoedig, er wordt via de app nog eens een goede dosis uitdagen ingezet. Nu lacht ze nog, maar straks… Dan lach ik!
Eenmaal op de plaats van de bestemming, scan ik de huiskamer en zie dat er een bordje in één van de hoeken hangt. Aan de organisatoren had ik gevraagd of zij de hoek speciaal voor haar wilde reserveren. Ik loop naar de hoek, haal uit mijn tas de paddle en hang deze aan het haakje naast het bord. Stiekem de grootste lol om haar reactie als ze dit te zien krijgt.

Het is gezellig en we kletsen wat met alle aanwezigen. Ondertussen is er aardig wat oogcontact tussen haar en mij, ze voelt dat het onvermijdelijke steeds dichterbij komt. Graag laat ik haar nog even zweten, het moment komt wel, maar nu nog even niet. Ik besluit om even een luchtje te gaan scheppen, mijn hoofd leeg te maken, zodat ik dadelijk alle focus voor haar heb. Aan een van de aanwezigen vraag ik of zij er voor wil zorgen dat er een kruk staat in de gereserveerde hoek als ik terug kom.

Als ik terugkom zie ik haar voorzichtig mijn kant op kijken, ze voelt dat het gaat gebeuren. Ik loop naar haar toe en pak haar hand. Ze volgt mij naar ‘haar’ hoek en kijkt mij vol ongeloof aan dat ik die hoek echt speciaal voor haar heb laten reserveren. Ik grijns en fluister in haar oor dat zij de enige is vandaag die daar gebruik van mag maken. Rode blosjes verschijnen op haar wangen, voor mij het teken dat het goed is zo. Ik knik naar de hoek en zeg haar hoe ik haar wil hebben, eerst maar eens even rustiger worden.

Ze staat er enigszins ongemakkelijk in de hoek, van een afstandje houd ik haar in de gaten. Na een paar, voor haar, veel te lange minuten streel ik over haar rug als geruststelling. Ik pak haar hand en neem haar mee naar een stoel. Een klopje op mijn been laat haar over mijn schoot heen vlijen. Ze probeert zo comfortabel mogelijk te gaan liggen, niet gemakkelijk als je half voorover hangt. De eerste klappen met mijn hand vallen neer op haar veel te witte billen. Ik voel haar spieren samentrekken, ook al probeert ze geen kick te geven. Gestaag ga ik verder en laat mijn hand neerkomen op haar zitvlak, zodat ze achteraf ook nog wat plezier heeft.

De kleur begint langzaam aan te veranderen van lichtroze naar iets donkerder. Ze begint het moeilijker te krijgen met stil liggen, dus besluit ik om nog even door te gaan, net een tikkeltje harder. Ze houdt haar adem in om het beter te kunnen doorstaan, de slagen regenen verder op haar billen. Ik stop even om haar bij te laten komen en laat haar de paddle uit de hoek halen. Ik zie haar met haar ogen rollen als ze de tekst op de paddle bekijkt: enjoy!

Seline 4

Seline stamelt snel wat excuses. Ze deed zonder nadenken haar slipje omhoog. Lisa kijkt haar aan en gebaard dat ze het slipje uit moet doen. Seline kijkt naar Alex in de hoop daar hulp te vinden, maar hij lijkt daar weinig zin in te hebben. Tergend langzaam doet ze haar slipje uit en houdt deze opgefrommeld in haar hand. Lisa glimlacht en steekt haar hand uit, waar Seline het slipje in legt.

Alex loopt richting de eettafel en zet daar een houten krukje neer. “Zo meisje, kom maar eens hier.” Seline draait zich om richting Alex, ziet het krukje staan en kan een kreun niet onderdrukken. “Nee, Alex… alsjeblieft niet dat krukje, mijn billen doen al zo pijn!” Diep van binnen weet Seline ook wel dat ze dit verdiend heeft, maar ze hoopt echt dat hij het deze keer achterwege laat. “Nu niet zeuren, je weet de afspraak!” Seline loopt naar het krukje en neemt voorzichtig plaats. Bij de eerste aanraking veert ze weer zachtjes omhoog en slaakt een diepe zucht.

Lisa komt aangelopen met een stapeltje papier met pen en legt deze voor Seline neer. Seline pakt de pen op en kijkt dan van Lisa naar Alex en weer terug. “Wat zullen we er eens van maken deze keer Seline? Hoeveel strafregels moet jij schrijven van Alex?” Seline haalt diep adem en mompelt dan zachtjes: “50x” “Schrijf het volgende maar op: Ik zal mij in de klas voortaan beter gedragen en geen kwetsende briefjes meer schrijven. Ik weet wat mij anders thuis te wachten staat.”

Seline zet de pen op het papier en schrijft de eerste regel op. Ze kijkt er naar. Wat een lange zin. Daar is ze hartstikke lang mee bezig. Ze wilt net gaan beginnen als ze ineens een swoosh hoort en kippenvel voelt over haar hele lijf. Alex trok met een soepele beweging zijn riem uit zijn broek en legt deze voor Seline neer. Seline slikt en probeert er nog maar niet te veel over na te denken. “Je weet de afspraak Seline, 50x ga jij deze regel schrijven. En dit ga jij vlekkeloos doen! Voor iedere fout die jij maakt, komt de riem er aan te pas. Begrepen?” Seline knikt voorzichtig. “Ja, Alex.”

Lisa en Alex gaan weer op de bank zitten en kletsen nog wat verder, terwijl Seline haar best doet om de regels zo foutloos mogelijk te schrijven. Het gaat sneller dan ze verwacht. Bij regel 10 vergeet ze een woord midden in de zin en ze krijgt het benauwd, hoe gaat ze dit oplossen.. Ze besluit om het zo te laten, in de hoop dat zij er ook overheen lezen. Regel voor regel schrijft ze verder en krijgt kramp in haar handen, waardoor het netjes schrijven steeds moeilijker wordt.

Na een tijdje is ze eindelijk klaar en zegt dit tegen Alex. Lisa staat als eerste op en komt de regels controleren. Ze kijkt eens aandachtig naar de regels en loopt weer terug naar Alex. Ze wijst hem op regel 10, waar duidelijk een heel woord mist en ziet ook dat de laatste regels wel beduidend slordiger geschreven zijn dan de eerdere regels. Alex loopt naar Seline toe en laat haar omhoog komen. “Wat dacht jij? Ze lezen wel over mijn fouten heen? Je hebt niet eens geprobeerd om het nog te corrigeren dame! Buig je maar over tafel, je houdt je handen hier aan het uiteinde goed vast. Ik wil niet dat je omhoog komt!”

Seline pakt de andere kant van de tafel stevig vast en laat met een lichte bonk haar hoofd op de tafel vallen. Ze voelt zich nog nu wel heel dom, hoe vaak had ze nu al strafregels moeten schrijven. Ze had kunnen weten dat het meteen op zou vallen.
“Zo dame, 5 slagen voor het overslaan van een woord in die zin. Dan krijg je nog 1 slag voor iedere zin die je slordig hebt geschreven, wat neer komt op de laatste 10 regels. Dus, 15 in totaal. Waag het niet om omhoog te komen, want we beginnen weer opnieuw. Je weet hoe het werkt.”

Alex streelt even zachtjes over de billen van Seline. Seline zet haar benen iets uit elkaar en zorgt dat haar billen goed omhoog steken. “Ben je er klaar voor?” Seline zet zich schrap en haalt nog eens diep adem. “Ja, Alex.”
De eerste uithaal van de riem laat Seline bijna omhoog komen, ze hapt naar adem en telt de eerste klap. “Goed zo meisje, je weet het dus wel.” De volgende slag komt neer, Alex gunt haar even de tijd om mee te tellen en laat dan volgende weer neerkomen.
Bij de vijfde uithaal blijft het even stil. Seline houd zich stevig vast en probeert op adem te komen, waardoor ze vergeet te tellen. Alex haalt nog een keer hard uit en vraagt gemeen of hij weer opnieuw moet beginnen. “Nee alsjeblieft niet Alex, dat was de vijfde, sorry!”

Seline heeft er steeds meer moeite mee om stil te blijven liggen en klampt zich helemaal aan de tafel vast, haar benen komen soms omhoog, maar ze blijft volhouden met tellen. Bij de tiende klap geeft Alex haar even tijd om bij te komen. Ze heeft het er helemaal warm van gekregen. “Nog vijf te gaan, meisje.” Seline gaat weer goed staan en maakt zich klaar voor de laatste vijf klappen. De klappen volgen elkaar in hoog tempo op. Ze raakt daardoor bijna de tel kwijt, maar weet zich snel genoeg te herstellen. Bij de laatste klap blijft Seline rustig over de tafel heen liggen. Alex wrijft zachtjes over haar billen, helpt haar overeind en neemt haar mee naar de bank.

Alex gaat in het hoekje zitten en trekt Seline op schoot. Ze kruipt helemaal weg in zijn armen en ze voelt totale rust over zichzelf komen. Het is nu klaar, de straf is over. Alex geeft haar een kus op haar voorhoofd en knuffelt haar stevig. “Goed zo meisje, je hebt het super gedaan.” Seline voelt zich ineens heel moe en krijgt zware ogen. Alex ziet dat, tilt haar van schoot en legt haar op de bank. Ze legt haar hoofd op zijn schoot en kruipt zo dicht mogelijk bij hem. Lisa hurkt bij haar neer en legt een dekentje over haar heen. Ook zij geeft een kus op het voorhoofd van Seline. Seline glimlacht naar Lisa en valt dan in een diepe slaap.

Seline 3

Lisa pakt de handen vast van Seline en kijkt haar met een doordringende blik aan. Seline voelt zich met de seconde verder krimpen, maar toch durft ze niet weg te kijken. Lisa schudt licht haar hoofd. “Meisje… wat vind jij zelf? Heb je genoeg straf gehad?” Seline schrikt even van de vraag, ze twijfelt wat ze moet zeggen, maar schudt dan beschaamd haar hoofd. Lisa geeft een klopje op haar schoot als teken dat Seline daar plaats moet nemen. Seline kijkt Alex verschrikt aan. Hij geeft haar een knikje dat het goed is.

Seline staat op, kijkt Lisa nog aan met een smekende blik in de hoop dat ze niet hoeft te gaan liggen. Een strenge blik komt terug naar Seline en ze voelt dat het echt menens is. Voorzichtig neemt ze plaats over de schoot van Lisa, wat haar een erg ongemakkelijk gevoel geeft. Ze is nog nooit door een vrouw geslagen. Lisa wrijft zachtjes over de billen van Seline en laat haar handen dan even rusten. Ze legt haar linkerhand op de onderrug van Seline om haar een beetje gerust te stellen, haalt dan haar rechterhand uit en laat deze met een flinke pets neer komen op de billen van Seline.

Seline veert omhoog van de venijnige tik en ziet het nu al somber in. Als dit het begin is, hoe erg zal de rest dan nog worden. Lisa laat haar hand keer op keer neerkomen in een stevig ritme. Links boven, rechts boven, links onder, rechts onder en in het midden. Bij de eerste klappen hapt Seline naar adem en zet dan haar tanden in haar lippen om het te kunnen doorstaan. Lisa stopt na honderd klappen even en wrijft weer over de billen van Seline. “Zo dame, dan gaan we nu eens echt beginnen.” Seline kijkt verschrikt om naar Lisa. “Hoe, hoe, bedoel je?” Lisa glimlacht. “Dit was de opwarmfase”. Seline begraaft haar hoofd diep in het kussen wat voor haar ligt als ze de volgende serie klappen op haar billen voelt neerdalen.

Het wordt steeds moeilijker om stil te blijven liggen en Seline probeert de klappen te ontwijken door haar heupen weg te draaien. Alex spreekt haar streng toe: “Stil liggen, dame, je hebt het er zelf naar gemaakt. Nu ga jij je straf ook incasseren zoals het hoort, begrepen??” Seline slikt een keer en probeert zo goed als ze kan weer stil te blijven liggen, maar de moed zakt al snel in haar schoenen. De volgende klap doet haar zo zeer dat ze weer omhoog veert en met haar handen haar billen probeert te beschermen. “Alsjeblieft, Lisa, ik kan niet meer.” Lisa pakt haar ene arm vast, klemt die tussen haar en Seline in en de andere arm houdt ze in een stevige greep op haar rug.

Seline sputtert tegen en probeert los te komen. De klappen regenen neer op haar zere billen en ze spartelt steeds meer met haar benen om Lisa op te laten houden. Lisa legt een been over beide benen van Seline, zodat Seline echt geen kant meer op kan. Vervolgens trekt ze met een soepele beweging het slipje van Seline naar beneden. “Neeeeeeee, Lisa, niet doen, alsjeblieft, ik smeek je.” Maar Lisa geeft geen gehoor aan de smeekbedes van Seline en vervolgt het pak slaag op de blote billen van Seline.

In een stevig tempo volgen de klappen elkaar op. Seline bijt in het kussen om de geluiden te smoren. De tranen beginnen te komen, ze kan de pijn echt niet meer aan. De eerste snik, wordt door het kussen tegen gehouden. Maar al snel ligt Seline als een klein meisje te huilen. Lisa verstevigt haar tempo nog een tikkeltje en voelt het verzet in Seline steeds een beetje verder verdwijnen. “Laat gaan meisje, stop met verzetten.” Door die woorden stromen er nog meer tranen over de wangen van Seline. Lisa voelt Seline steeds slapper worden, geeft nog tien harde tikken op iedere bil en laat dan de greep op de arm en benen van Seline weer los. Seline blijft nog zachtjes nasnikkend liggen als Lisa over haar billen wrijft en zachtjes tegen haar spreekt.

Alex staat op en hurkt bij Seline neer. “Goed gedaan meisje, ik ben trots op je.” Seline kijkt hem met een betraand gezicht aan en hij geeft haar een kus op haar voorhoofd. Lisa helpt Seline voorzichtig omhoog, waarbij Seline over haar billen wrijft. Seline bijt even op haar lip van de pijn, draait zich half om, om naar haar billen te kijken. Haar billen hebben een dieprode kleur, ze gloeien helemaal. Voorzichtig doet ze haar slipje weer omhoog. “Had ik gezegd dat je dat al mocht doen?” Verschrikt draait ze zich naar Lisa om.